 |
| Diante da Opera House (2004), Sidney, Australia |
A miña avoa Xoana sempre dicía que “había
que ter mundo”. Moitos escritores fan referencia a viaxar como lugar de
aprendizaxe, incluído Mark Twain, o autor de “Tom Sawyer”, a quen
debemos unha das frases paradigmáticas do significado de “ter mundo”: “Viaxar
é moi malo para os prexuízos, a intolerancia e a estreiteza de miras”.
Hoxe habería que dicir que viaxar non é chegar e facer selfies, nin moverse a lugares para instagramear, falar a
cámara diante dun monumento que se ve algo, detrás do primeiro plano da cara
do/a influencer, e dicir un par de tópicos.
Eu titulo este texto parafraseando a García
Márquez, o autor de “El amor en los tiempos del cólera”, obra
mestra, na que fala dos seus pais e da viaxe vital co amor en primeiro termo,
pero tamén o tempo, as viaxes e as aventuras vividas ate a vellez. Cólera é a que
nos provoca o señor laranxa, un demente ignorante que se cree por riba dos
demais e que perturba o mundo con violencia, guerras e apoios necesarios a
xenocidas. Pola súa culpa, viaxar estase a converter nunha odisea, na que os
problemas e os perigos poden xurdir cando menos o esperas, por suspensión de
voos, novas desfeitas do macaco laranxa, ataques terroristas, etc. Viaxar
estes días, segundo a que zonas, é un risco a ter en conta.
Viaxar é gozar dende que se prepara a maleta ata que se retorna a casa. Porque a viaxe non
é ir a tal sitio, como meta, é unha experiencia vital na que se aprende das
paisaxes diferentes que entran polos ollos, das persoas coas que se conversa en
cada lugar, dos monumentos naturais ou saídos da man do ser humano, da natureza
calma ou salvaxe, das diferentes culturas coas que nos atopamos. Todo iso
engadido aos nosos coñecementos, resulta unha experiencia única e moi persoal, que se pode compartir cos compañeiros de viaxe se non imos sos, ou cos
familiares e amigos cando regresamos. Eles, os demais, vivirán a nosa
experiencia con interese e quizais con ganas de visitar os mesmos lugares polos
que pasamos nós antes.
Na historia da humanidade houbo grandes
viaxeiros que, ademais, foron quen de deixar por escrito as súas
experiencias. Véñenme á cabeza algúns deles, como Exeria, a
relixiosa supostamente galega quen a finais do século IV visitou os Santos
Lugares, nunha viaxe que a levou dende aquí ata Xerusalén. Marco Polo
deixounos as súas experiencias na Ruta da Seda que el percorreu; algúns grandes
mariños como Cristobal Colón, James Cook, Alexandro Malaspina
ou o galego Mourelle da Rúa deixaron por escrito os seus periplos,
invitando a outros mariños a facer as mesmas rutas. No século XIX Isabella
Bishop, unha inglesa de saúde delicada, viaxou polo Oeste americano, por
Xapón, por Cachemira e por Persia, a actual Irán; Isabella escribiu libros de
cada unha das súas experiencias que son un deleite, lidos dende a distancia e
con perspectiva, que é como como hai que ler.
William Beckford
viaxou por Portugal en 1835, o chileno Adolfo Rivadeneyra foi en 1869 de
Ceylán a Damasco, por non falar de Chateubriand, Flaubert, Richard
Francis Burton, entre outros.
Non debemos esquecer que Galicia, a nosa
terra, foi destino, ou lugar de paso, de varios viaxeiros, como a fotógrafa dos
EEUU Ruth Matilda Anderson, quen veu dúas veces entre 1924 e 1926, Georges Borrow quen nos visitou hai 200
anos en 1830, ou Richard Ford quen veu en 1845, viaxe da que escribiu
unha guía de referencia para os ingleses sobre a nosa terra.
Non quero rematar este breve repaso polas
viaxes como aprendizaxe e enriquecemento sen mencionar a Javier Reverte,
un referente como escritor e xornalista do que destaco sobre todo a triloxía de África
pero tamén “La aventura de viajar”, a súa propia reflexión sobre o feito de viaxar.
Comentarios
Publicar un comentario