Irlanda, Irlanda... tan admirada pola Xeración
Nós, máis ca nada por acadaren a independencia naquela época. Irlanda, queremos
ser coma Irlanda... En fin. Pasou xa o primeiro cuarto do século XXI e o
coñecemento ampliouse, as noticias non voan, recíbense en directo, e o mundo
mudou, neste último ano para moi mal. Por iso, a Irlanda actual está aí, á nosa
man, á man de calquera.
Dicíame John Banville, en certa ocasión na
Coruña, que non entendía esa querenza
por ser coma Irlanda. A nosa curta historia está repleta de bombas, asasinatos,
terrorismo –dicía o escritor-, cunha sociedade rural aínda moi dependente dos
grandes propietarios das terras, como no feudalismo, e cunha igrexa católica
oprimindo a sociedade, dende as institucións democráticas ata o último cidadán.
Dous libros publicados en castelán entre 2022
e 2024 reflicten a Irlanda de finais do
século pasado, a Irlanda rural. Son dous magníficos libros cuxa lectura
recomendo aquí.
La colonia (2024, editorial Sexto Piso) de
Audrey Magee é retrato delicioso da vida
de media ducia de persoas nunha illa da costa irlandesa que conviven con dous
estranxeiros durante o verán, un inglés e un francés. A identidade, o idioma e
as costumes e tradicións, sen esquecer nunca relixión católica, son suficientes
elementos para armar un argumento dramático e, á vez, entrañable.
Flores extrañas (2023, Sajalín Editores) de
Donal Ryan ten como fíos condutores o inexplicable, canda menos durante case toda
a novela, e a forza do destino oprimindo, convencendo aos oprimidos que o que
viven é normal, sempre foi así, non fagamos nada non vaiamos perder o que temos
(nada), sigamos sendo escravos. Mais o amor acaba facéndose oco, non sen deixar
polo camiño danos colaterais.
As dúas novelas reflicten dende dúas
perspectivas diferentes, dende lugares tamén diferentes e con problemáticas
distintas, a mesma submisión, a mesma opresión e o conservadorismo intrínseco da
sociedade irlandesa.
Comentarios
Publicar un comentario