Ven, capitán Trueno!

 

Colar das Primeiras Nacións. Aventura en Grenladia do Capitán Trueno

Xa o dixen, non me gustan os superheroes norteamericanos, non me gusta a ideoloxía totalitaria e fascista. En España tamén houbo superheroes, doutro xeito, mais pegados a aventura e á comedia, menos dramáticos... Lembremos o Capitán Trueno, co seu grupo de amigos inseparables: Sigrid, Crispín e Goliath. Resulta que unha das súas aventuras sucede en Grenlandia!

Sigrid vai visitar uns amigos viquingos que teñen al
í unha colonia e cando chegan están sendo atacados polos Inuit (esquimós no cómic); os Inuit semellan ser os malos, pero non o son, menos mal que quen chegou alí foi o Capitán Trueno e non un superheroe americano ou os ICE, ou o exército ou o abusón laranxa, todos eles dispararían primeiro e logo, se quedaba alguén vivo, preguntarían, e logo mandarían o resto dos Inuit a unha reserva, como fixeron con todos os pobos da Primeiras Nacións que aínda viven en reservas.

So con solidariedade, como a que fomenta o primeiro ministro de Canadá Mark Carney no seu discurso en Davos, como a voz que lanzan os Inuit de Grenlandia dicindo que queren ser europeos, coa sanidade e o ensino públicos e gratuítos, que nada diso terían sendo ocupados polos estadounidenses.

É o tempo de pensar e nós, nos que son como nós, nos que pensan e creen na democracia, nos dereitos humanos, no respecto á natureza, nas tradicións e na cultura. A solidariedade entre nós, entre os “medianos” como di Carney, fainos máis fortes para aguantar as escornadas dos abusóns, as grandes potencias.

O Capitán Trueno e a súa tropa somos todos e cada un de nós.