Ao director de cine de orixe romanés, Jean Negulesco, con quen mantiven unha longa conversa seguida por un xantar en Barcelona, preguntáralle por Marilyn Monroe. Negulesco dirixira a Marilyn na película Como casarse cun millonario na que compartían cartel coa mítica loura Lauren Bacall e Betty Grable. «Unha muller incrible –dixo Negulesco-, lista, simpática, traballadora, moi profesional, fermosa e... incriblemente desgraciada en amores».
Non sendo mitómano, penso que coa efeméride do centenario do nacemento de Norma
Jean Mortenson é un bo momento para repasar a súa filmografía, admirar esta
actriz e rir coas comedias que interpretou xunto a grandes directores, actrices
e actores. Son doadas de localizar Con faldas y a lo loco, Los
caballeros las prefieren rubias, Niágara ou El príncipe y la
corista.
Daquela, anos cincuenta e sesenta do século pasado, o cine estadounidense vivía un segundo esplendor por parte dos herdeiros do star system, os que viñeran despois das estrelas rutilantes dos comezos do cine sonoro. Daquela, o cine de Hollywood producía películas que retrataban o marabilloso american way of life que o mundo quería imitar, mentres por outra banda facían películas bélicas nas que convencían o mundo de que os “americanos” eran os “salvapatrias” e demócratas por excelencia, sen esquecer os westerns nos que debullaban indios cortando cabeleiras mentres os auténticos xenocidas e ladróns de terreo foran os colonos, santificados como heroes.
Unha clase media
retratada con precisión de cirurxián polo escritor estadounidense John Cheever
quen, nos seus relatos curtos, soubo retratar a clase media do seu país, a que
vivía en zonas residenciais, con festas e cócteles xunto a piscina, cos coches
aparcados na entrada do xardín, coa música branca de Benny Goodman e polas
noites con ansias por unha vida mellor, a que retrata as súas frustracións e a
falsa felicidade.
Hai seis e sete décadas destes retratos. As
ansias por algo mellor convertéronse nun consumismo exacerbado, a falsa felicidade
en ansiedade e depresión transmitida aos fillos, a defensa da democracia
mundial en imperialismo militarista e intervencionista onde ninguén os chamou
(ou si), e a democracia interna nunha caricatura da súa propia sociedade, esa
que non soporta o pecado orixinal, fundacional, dun país que se creou
masacrando os habitantes primixenios daquel territorio.
O problema, hoxe en día, para os que vivimos
con conviccións moi distantes das que promoven eles, o problema témolo aquí nas
figuras dos ultra patriotas, defensores dunhas ideas baseadas en mentiras que
son quen de traizoar a decisión da maioría dos seus compatriotas, tentando unha
intervención estranxeira dos salvapatrias para derrocar o goberno existente.
Miremos películas de Marilyn e manteñamos a alerta como prevención contra os
que anhelan recuperar a Unidad de destino en lo Universal, é dicir, o
regreso ás catacumbas, aos infernos, o atraso económico, o estado policial
represor, a censura, as cunetas, o paro e a imbecilidade e a ignorancia como
elementos definitorios das clases dominantes.
Comentarios
Publicar un comentario