Sirãt, unha película

Fotograma da película Sirãt de Óliver Laxe

Óliver Laxe, como todos sabedes, é un galego nado en París de la Francia, que diría Cunqueiro, con nacionalidade franco-española, formado en Pontevedra e Barcelona e cunha perspectiva do mundo que ten outra altura, a dun home do século XXI  políglota, empezando polo galego, e universal, que ten claro o que o mundo ofrece, o que lle gusta e o que non lle gusta dese mundo e o que quere facer e como conseguilo.

Sirãt é a súa cuarta película. Se coas anteriores acadou premios internacionais importantes, con esta levou o premio do Xurado de Cannes (Francia), foi nomeada aos Golden Globe, nomeada en dúas categorías aos Oscar, nomeada aos Bafta do cinema británico e aos Cesar do francés, e por suposto aos Goya. Como supoño que todos veriades a película, non vou falar dela como o crítico de cine que non son, so vou comentar un par de cousas como espectador: gustoume, porque o universo Laxe segue aí, intacto dende Todos vós sodes capitáns, porque a súa linguaxe segue a ser rebelde por natureza, brutal esa natureza fotografada, porque Óliver Laxe marca as súas normas, e con elas chega lonxe.

Estamos a falar de cinema galego? Ha, ha, ha.  Óliver sabe que Sirãt é cinema galego porque foi pagada cos meus impostos. Do mesmo xeito que tamén sabe, como estudoso do cinema, como creador, que se falamos de cinema francés sabemos que imos atopar, igual que do cinema dos EEUU (armas e tiros) ou do cinema italiano ou do español (?), polo tanto, sabe que Sirãt non debería levar esa etiqueta definitoria de cinema galego, xa que ademais de cuestións xeográficas, non ten o galego como idioma nin foi rodada en Galicia, aínda que aquí raves hai. Porén, O que arde é cinema galego coa boca grande!

Que pasa con Sirãt? Pois que se trata dunha gran película, galega non so polo director, un “túzaro dos Ancares”, senón porque parte da produción, dos cartos, son galegos. Sorte cos premios por chegar. Apertas a Felipe.