11 de setembro

 

Zona cero, New York, un mes  despois do 11 de setembro de 2001

Onde estabas ti hai 25 anos? Aquel 11 de setembro de 2001 eu entraba na cafetería de TVG para xantar, pouco antes das tres da tarde. Uns compañeiros miraban o accidente dun avión estrelado contra unha das torres xemelgas de Nova York. Iso non pode ser un accidente –dixemos algúns, sendo discutidos polos demais. En nada, outro avión impactaba contra a outra torre. Atentado terrorista en territorio estadounidense. O primeiro que fixen foi chamar a amigos e familiares neoiorquinos que a esas horas da mañá estaban aínda na cama ou espertando e non sabían nada do que pasaba. Oh, my God!  

Apenas un mes máis tarde, atopábame na zona cero facendo unha reportaxe para a TVG entrevistando a un galego, vicepresidente daquela dun gran banco internacional. Cheiraba a fume e a cinza resesa; a contorna era gris por esa cinza acumulada en tellados e peitorís das fiestras dos rañaceos que me rodeaban, grandes edificios noutrora ninguneados polas mastodónticas Torres Xemelgas. Ese día de novembro era particularmente frío, tanto que nin as bágoas contidas polas ringleiras de policías e bombeiros chegados de distintos puntos dos EEUU en peregrinaxe, a render homenaxe aos compañeiros mortos, aportaban calor. Impoñía ver como aqueles homes e mulleres, que definiríamos como auténticos armarios pola súa complexión, non podían conter as bagoas que escorregaban polas súa meixelas como se de afluentes do río Hudson se tratara. Mentres, outros compañeiros bombeiros seguían coas mangueiras arrefriando os rescaldos que aínda quedaban do atentado que tivera lugar mes e medio antes.

O mundo cambiou e pasaron moitas cousas, moitas delas no que eu defino evolución negativa. Estados Unidos de América embarcouse en máis guerras alegando desculpas peregrinas (lembremos o trío das Azores: Bush, Blair e Aznar), mais tarde o presidente benquerido polo mundo, Barack Obama, dirixía un asasinato en directo, o de Osama Bin Laden, como digo, asasinado sen xuízo previo por unha suposta democracia que xa estaba quedando co cu ao aire, tal como demostrou e demostra o seu actual presidente, Donald Trump, cando se quedou sen papel hixiénico para limparse.

Aquel atentado terrorista, innecesario como todos os atentados terroristas que so provocan dor, foi o comezo da expansión do terrorismo mundial, terrorismo de Estado, so hai que mirar para África, Oriente Medio, cun país xenocida como Israel facendo unha limpeza étnica (aplaudido polo máis parvo do trío lalala, o salvapatrias que segue dicindo que a culpa de todo é de ETA), digo, aquel atentado terrorista foi o comezo da deriva  neofascista e racista que agromou no mundo e que ten cada vez máis forza. Os primeiros culpables foron os asasinos de Al qaeda, e a partir de aí fóronse sumando Estados e estadistas sen escrúpulos, supostos defensores da Democracia con métodos altamente antidemocráticos. As vítimas somos todos.

Deus nos libre... dos que falan no se nome!