 |
| Fuxida a O Castro de Caldelas |
Viaxar deixou de ser algo que se facía
ocupando unha parte das vacacións e pasou a ser algo masivo, democrático, ao alcance de
practicamente todos os cidadáns do primeiro mundo de e de bastantes de segundo.
A democratización chegou da man das empresas de turismo low cost, de
baixos prezos. Foron algunhas aeroliñas británicas as primeiras en ofertar
prezos escandalosamente baixos en Europa comparados cos das empresas “bandeira”
de cada pais: Iberia, KLM, Air France, British Airways ou a American Airlines.
Con aquela oportunidade xurdida en Europa nos anos noventa do século
pasado, viaxar estivo ao alcance de todos. A continuación apareceron os
alugueres de pisos turísticos que permitían vivir nunha vivenda a varias
persoas polo prezo dunha habitación dobre de hotel, en moitos casos incluso
inferior. Os pisos turísticos son herdeiros do sistema anglosaxón do bed&breakfast,
cama e almorzo, de tanto éxito en toda Norte América, e con eles chegou a
saturación das cidades turísticas máis coñecidas e destacadas do mundo. E con
eles tamén chegou a especulación inmobiliaria e a crise da vivenda en
occidente. Resulta imposible alugar, e incluso mercar, un piso en Lisboa,
Porto, Barcelona, Madrid, Coruña, Santiago de Compostela, París... e un longo
etc. De aí ven a tremenda crise da vivenda que impide aos máis novos ter acceso
a ela, que é un dereito constitucional, algo que tamén provocou e provoca cada
día a expulsión de cidadáns dos seus barrios acosados polos fondos voitres e
polos especuladores do terreo.
Visto o panorama, e acaendo sempre un libro,
que pensaría Frei Luís de León se levantara a cabeza vendo esta situación, e
vendo as consecuencias, cando escribía aqueles versos da “Oda a la vida
retirada” nos que dicía:
¡Qué descansada vida
La del que huye del mundanal ruído
Y sigue la escondida
Senda, por donde han ido
Los pocos sabios que en el mundo han sido!
Pois as estatísticas indican que a xeración
dos milenials e a xeración Z, os nados entre 1980 e 2012, empezan a
fuxir desas conglomeracións de guiris buscando eses lugares nos que
aínda se respira sen contaminación e, sobre todo, tranquilidade. Buscan pequenos
paraísos por descubrir e que, supoñen, lles van aportar pasear
polas rúas de centros históricos e monumentais máis pequenos, sen problemas de
saturación, gozar das comidas tradicionais de cada zona, coñecer mellor a idiosincrasia
de cidades pequenas, esas ás que os anglosaxóns denominan towns, menores
de cen mil habitantes.
Pensemos neses paraísos próximos, os nosos, os
galegos, que ben merecen a viaxe, unha fin de semana longa, unha escapada.
Pensemos en cidades que entran nos parámetros dos que falamos, como Pontevedra,
Ourense ou Lugo; pensemos en vilas con tanta historia e patrimonio como
Monforte de Lemos, Viveiro, Ferrol e a súa contorna, Tui, Ribadavia, Allariz, Verín
ou O Castro de Caldelas... Lugares con tanto que ver, con tanto que admirar,
nos que gozar da xente e das actividades que os de cada lugar se esforzan por
organizar para incrementar os atractivos dos propios veciños e dos que cheguen
de fora.
Tanto estas localidades como outras non
mencionadas, son para visitar en datas propias de festexos e feiras
importantes, lembro as San Lucas de Mondoñedo celebradas hai poucas xornadas, e
penso no magosto de O Castro de Caldelas que vai ter lugar o vindeiro día 7 de
novembro, como en calquera época do ano. Iniciativas que enchen de vida cidades
e vilas con actividades moi atractivas para seren visitadas.
A decisión destas xeracións con etiqueta,
quizais veña en parte forzada pola saturación dos outros destinos e pola
carestía do suposto low cost que xa deixou de ser barato, pero tamén por
eses valores baseados en vivir experiencias diferentes, en crer na diversidade
e no activismo climático, en seren creativos e buscadores de pequenos paraísos.
Comentarios
Publicar un comentario